Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

ΙΩΝΑΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ



Ίων Δραγούμης (1878-1920)
Ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από τα Βενιζελικά «Δημοκρατικά Τάγματα» του Παύλου Γύπαρη στις 31 Ιουλίου 1920, απέναντι από το σημερινό Χίλτον, εκεί όπου βρίσκεται και η επιτύμβια στήλη του. Η δολοφονία του ήταν απόρροια του εθνικού διχασμού και αποστέρησε την πατρίδα μας από ένα σπουδαίο πολιτικό και διανοούμενο, ο οποίος πάλεψε για μία Μεγάλη Ελλάδα με το όπλο και την πένα του.
Ο Ίων Δραγούμης αποτελεί για εμάς τους Έλληνες εθνικιστές τον κυριώτερο εκφραστή της εθνικής ιδεολογίας. Οι σκέψεις, οι προβληματισμοί και η στάση ζωής του αποτελούν ακόμη και σήμερα, 88 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του, πηγή για περαιτέρω επεξεργασία. Διότι ο Δραγούμης – όπως λέει ο Χρίστος Γούδης – είναι πάντα επίκαιρος. Ας επισημάνουμε κάποια αποσπάσματα από το έργο του, τα οποία αποδεικνύουν την σπουδαιότητα της σκέψεώς του και γιατί ο Ελληνικός εθνικισμός αποτελεί την γόνιμη σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, πολιτισμού και ελευθερίας.
Ο Ελληνικός εθνικισμός
Η μεγάλη πολιτική σημασία της σκέψεως και των θέσεων του Δραγούμη είναι ότι εκφράζει ένα έλλογο και λειτουργικό εθνικισμό. Ένα εθνικισμό με σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο, προσηλωμένο στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας (Κοινοτισμός), ένα εθνικισμό ο οποίος απορρέει από τον Ελληνικό πολιτισμό και υπερασπίζεται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αυτά αποτελούν την μεγάλη ιδεολογική παρακαταθήκη του Δραγούμη προς εμάς.
Τα αξιακά προτάγματα του Δραγούμη είναι:
  • η ελευθερία: ως εθνική ελευθερία-αυτοδιάθεση των υποδούλων Ελλήνων (βλέπε σήμερα Κύπρο & Βόρειο Ήπειρο), αλλά και στο επίπεδο της προσωπικής αυθυπαρξίας του ανθρώπου
  • ο πολιτισμός, ως «νομιμοποιητική» βάση της αξίας του έθνους
Ο Δραγούμης εκφράζει έναν ουμανιστικό εθνικισμό. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία».
Γράφει για την σύνδεση του έθνους με τον πολιτισμό: «Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».
Ρήσεις Δραγούμη
Για τον εθνικισμό: «Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».
Θα έλεγε σήμερα στην Ρεπούση: «Τα Ελληνικά σχολεία είναι για 2 σκοπούς: να ανοίγουν τα μυαλά και να φουσκώνουν το παιδί με τον εθνισμό του. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μίας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Να νοιώθεις την καταγωγή σου, την συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες».
Για τους νεοραγιάδες: «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».
Για την Ενωμένη Ευρώπη: «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».
Για την παγκόσμια δημοκρατία: «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».
Για τον πολυπολιτισμό: «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».
Για τους πολιτικάντηδες: «Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».
Προσωπική στάση ζωής
Ο Ίων Δραγούμης ήταν υιός πρωθυπουργού, μεγαλοαστός, μορφωμένος. Θα μπορούσε να γίνει μποέμ, να κάνει ξωτικά ταξίδια, να απολαμβάνει μία ζωή ηδονιστική. Αντ’ αυτού, προτίμησε τους βάλτους της Μακεδονίας, το χρέος και την θυσία, το «μαρτύρων και ηρώων αίμα».
Στάθηκε πιστός στις ιδέες του ακόμη και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα: «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του. Να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι μόνον πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας. Δεν είναι εύκολο να πείσεις ένα έθνος. Εγώ βλέπω τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν και όμως οι άλλοι Έλληνες τα βλέπουν αλλιώς. Αν είμαι δυνατός θα τους πείσω».
Σήμερα ο αγώνας που δίνουμε είναι ακόμη δυσκολότερος. Διότι στην εποχή του ο πατριωτισμός ήταν κοινό κτήμα όλων των Ελλήνων και η πολιτική ηγεσία της χώρας μας, Βενιζελική ή Βασιλική, έδινε όλες της τις δυνάμεις στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων του Ελληνισμού.
Σήμερα όμως όποιος μιλάει για έθνος χαρακτηρίζεται ακροδεξιός από την κατεστημένη νεοταξική Αριστερά. Δεν ξέρω λοιπόν αν τελικώς νικήσουμε. Ξέρω όμως ότι - αν ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Δραγούμη - θα είμαστε υπερήφανοι για την ζωή που ζήσαμε και τις αξίες για τις οποίες πολεμήσαμε. Όσοι ζωντανοί!

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΗΣΤΕΣ

Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος γεννήθηκε στὴν Πάτρα τὸ 1871 καὶ ἐτέλεσε τὴν ἡρωική του ἔξοδο ἀπὸ τὴν ζωὴ στὴν θάλασσα τοῦ Σκαραμαγκᾶ τὴν Μεγάλη Πέμπτη, 8 Ἀπριλίου 1910. Ὑπῆρξε ἑλληνολάτρης διανοητής, λογοτέχνης, μεταφραστὴς και δοκιμιογράφος, αἰσθητικὸς καὶ φυσιολάτρης, ρομαντικὸς ὁραματιστής, μαχητικός καὶ διαπρήσιος κήρυκας τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσῳ τῆς ἀναζητήσεως καὶ ἀναδείξεως τῆς γνήσιας ἑλληνικότητος, ὅπως αὐτὴ πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλληνική Φύση καὶ ἐκφράζεται διαχρονικῶς στὴν λαϊκὴ παράδοση καὶ Ἱστορία. Δριμὺς κατήγορος τῆς ξενομανίας καὶ τοῦ συμπλέγματος μειονεξίας ἔναντι τῆς Δύσεως, τῆς δουλοπρέπειας καὶ τῆς διαφθορᾶς, ὅπου αὐτὲς ἐκδηλώνονται, ἀπὸ τὶς τέχνες ἔως τὴν πολιτική. Πατέρας καὶ κορυφαία μορφὴ τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ στὸν 20ὸ αἰώνα, στὶς τέχνες, τὴν αισθητική, τὴν φιλοσοφία, τὴν πολιτική.
Χαρακτηρίστηκε πατέρας τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, «προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ»«ὁ ἐξοχώτερος τῶν νέων Ἑλλήνων»«ὁ μεγαλείτερος, ὁ εὐγλωττότερος καὶ ὁ φωτεινότερος ἀπόστολος τοῦ κατὰ φύσιν ἑλληνικοῦ ζῆν»«ἅγιος τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας»«ἀηδόνι τῆς ἑλληνικῆς γῆς»«μάγος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας», ἢ ἀκόμη, ἁπλὰ καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα, «ὁ Ἕλλην». Καὶ ἀκόμη, αἰσθητικὸς τῆς ἑλληνικότητος, σουρεαλιστὴς πρὶν τὸν σουρεαλισμό, οἰκολόγος πρὶν τὸ οἰκολογικὸ κίνημα, ἀρχαιολάτρης ἀλλὰ καὶ Ὀρθόδοξος καὶ Βυζαντινὸς μαζί,«ξανθός ἱππότης», μποέμ, χίππης καὶ δανδὴς μαζί, ρομαντικός, ἰδιόρρυθμος, δριμὺς κατήγορος τῆς κοινωνίας τῆς ἐποχῆς του.
Ἐνέπνευσε καὶ ἐπηρέασε, ἄμεσα καὶ ἔμμεσα, συχνὰ ἀποφασιστικά, διανοητές, ποιητὲς καὶ καλλιτέχνες, πολιτικούς. Ὁ Ἴων Δραγούμης ἔγραψε γιὰ τὸν Γιαννόπουλο: «...μοῦ φάνηκε σὰν τὸν βοριὰ τὸν παγωμένο ποὺ μανιασμένος σαρώνει τοὺς βρώμιους ἀπὸ μικρόβια ἀέρηδες καὶ ἀπὸ κάθε βρώμα ἢ σκουπίδι καθαρίζει τὸν κόσμο... Σ᾿ αυτοῦ τὸν ρυθμὸ τὴ ζωή μου τονίζω.»
Περικλῆς Γιαννόπουλος, ὁ προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ: ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν ἔξοδό του
«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης, παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις, ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας, διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική· παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη· παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος· παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης· παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης, δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος· παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς, ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος καὶ παντοῦ μαζὺ πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς, λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος. Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν.[...]
Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή, ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα, κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα, ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά, γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της ὡραῖα καμπυλώματα, ἀνυψουμένη κάποτε μὲ νευρωδεστάτην ἐφηβικὴν λιγυρότητα πρὸς ἓν φίλημα ὑψηλοῦ ἀέρος καὶ μὲ ἐλαφρότητα γλάρου ἐπανερχομένη πάλιν εἰς ἕνα μαλακόν της ρυθμόν.
Εἶναι μία μόνη γραμμή, σὰν τὴν παλαιάν μας τέχνην, ὅπου ὅλα τὰ οἰκοδομήματα φαίνονται ἀδελφά, καὶ ὅμως κανὲν δὲν ὁμοιάζει μὲ τὸ ἄλλο, ὅλα τὰ ἀγάλματα σὰν δίδυμα ἀδέλφια καὶ κανὲν ὅμοιον μὲ τὸ ἄλλο, σὰν τὴν Βυζαντινήν μας τέχνην, σὰν τὰ δημοτικὰ τραγούδια ποὺ εἶναι κυρίως ἕνα τραγούδι καὶ κανένα ἐντελῶς ὅμοιον, σὰν τὴν γῆν μας ποὺ εἶναι μία εἰς τὸ σύνολον καὶ κάθε βῆμα ἀνομοία, σὰν τὸν Ἕλληνα ὁ ὁποῖος εἶναι εἷς εἰς τὸ σύνολον καὶ εἰς κάθε βῆμα ποτὲ ὅμοιος, ἀποδεικνύουσα καὶ αὐτὴ τὴν ὅλην μας φύσιν, ἧς ἓν τῶν ριζικῶν διακριτικῶν της εἶναι: ἡ ἑνότης τῶν σπουδαίων χαρακτηριστικῶν καὶ ἡ ἄπειρος ποικιλία τῶν δευτερευόντων.»
1996, 31 Ἰανουαρίου. Ἡ ἡμέρα ποὺ ξυπνήσαμε παγωμένοι, προδομένοι. Οἱ τρεῖς ἀξιωματικοί μας στὴν ἀγκαλιά τοῦ Αἰγαίου. Ἡ σημαία μας δὲν κυματίζει πιά. Τὸ φρόνημα ὅλων τῶν Ἑλλήνων, λαοῦ καὶ στρατοῦ, εἶχε προδοθεῖ· «εὐχαριστοῦμε τοὺς Ἀμερικανούς». Οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἀτιμώσεως λοιδοροῦσαν τὸν πατριωτισμό μας, γιὰ νὰ καλύψουν τὴν εὐθύνη τους.
Μέσα στὸν πόνο, μαστίγωμα, ὀδυνηρὸ ἀλλὰ καθαρτικό, τῆς ἀνεπάρκειάς μας τὰ λόγια ἐκείνου -μοῦ τὰ εἶχε στείλει, τότε, ἕνας φίλος· ἔκαιγαν σὰν λάβα («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907):
«Ἑλληνικὴ Φυλὴ τί φωνάζεις; Μπῆκαν κλέφτες στὸ μανδρί; Ἐὰν Σοῦ βαστᾷ ἔμπα διώχτους.»
«Ἑλληνικὴ Φυλὴ εἶσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οἱ Φραγκικοὶ Στρατοὶ καὶ Στόλοι νὰ Σοῦ φυλᾶν τ᾿ ἀμπέλια ΣΟΥ.»
Ποιός ἦταν ὁ ἄνθρωπος μὲ αὐτὴν τὴν ρωμαλέα, φλογερὴ ψυχή; Ὁ περήφανος πολεμιστὴς καὶ μαζὶ ὁ εὐαίσθητος φυσιολάτρης; Ὁ ἐκστατικὸς βάρδος τοῦ ἑλληνικοῦ κάλλους, ὁ ὀνειροπόλος, ὁ τρελὸς (nullum magnum ingenium sine mixtura dementiae fuit) αὐτόχειρ, ποὺ κάηκε αὐτοθέλητα σὰν τὴν νυχτοπεταλούδα στὸ Ἑλληνικὸ Φῶς καὶ -ἑκατὸ χρόνια κλείνουμε ἐφέτος στὶς 7-8 Ἀπριλίου- ἔφυγε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς θάλασσας τοῦ Σκαραμαγκᾶ; «Ὁ εὐγλωττότερος καὶ ὁ φωτεινότερος ἀπόστολος τοῦ κατὰ φύσιν ἑλληνικὴν ζῆν»
Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Φυλή, Ἱστορία καὶ Πολιτισμό:
Χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἄνθρωπο ὡς τὸν τελειότερο καρπὸ τῆς Φύσεως: «Γῆ ὡραιοτάτη καὶ Θειοτάτη, Γῆ τελεία ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ἡ Μητέρα Ἑλληνικὴ Γῆ, ἀνέδωσε καρπὸν ὅμοιον. Ὁμοίως Ὡραῖον καὶ ὁμοίως Θεῖον. Ζῷον Ἑλληνικόν, τὸν Ἕλληνα: ΕΜΑΣ.»
Τονίζει ὅμως: «Περιττὸν νὰ φουσκώνετε δι᾿ αὐτά. Οἱ Ἕλληνες κάθε ἐποχῆς δὲν εἶσθε τίποτα. Ἡ Ἑλληνικὴ Γῆ εἶνε τὸ Πᾶν.»
Κατακεραυνώνει τοὺς δυτικούς: «Δὲν θὰ κρίνετε Σεῖς οἱ Φράγκοι -τὰ χθεσινὰ Ἀγριογούρουνα- Ἐμᾶς, ἀλλ᾿ Ἐμεῖς θὰ κρίνωμε Σᾶς καὶ τὸν Πολιτισμόν σας.»
Αὐτὰ ὅλα, ὅμως, δὲν εἶναι λόγος κομπασμοῦ γιὰ τοὺς Ἕλληνες -κάθε ἄλλο: «Οἱ Φράγκοι δὲν πρέπει νὰ νομίζουν, ὅτι δὲν βαραίνει καὶ γονατίζει κι᾿ ἐμᾶς ὅλη αὐτὴ ἡ Ἀσήκωτη ΔΟΞΑ, καὶ δὲν μᾶς καίει τὸ κεφάλι τὸ Πύρινο Στέμμα ποὺ λέγεται: ΕΛΛΗΝ. [...] Καὶ ἐπειδὴ τὸ ΓΕΓΟΝΟΣ εἶνε αὐτό, ἔχετε βαρύτατα, ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ νὰ ἐκτελέσετε. Χωρὶς νὰ τὰ ἐκτελεῖτε δὲν ἔχετε κανένα δικαίωμα νὰ φέρετε τὸ ὄνομα ΕΛΛΗΝ.»

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Δήμαρχοι και ευρωβουλευτές: Ξέρετε ποια είναι η αμοιβή τους;

Παρά τη δραστική μείωση των αποδοχών τους από τον Ιανουάριο του 2013, πολλές δεκάδες χιλιάδες είναι οι υποψήφιοι που δήλωσαν συμμετοχή στη μάχη για μια θέση, στα αιρετά συμβούλια των οργανισμών τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης.
Η αποζημίωση που θα πάρει ένας τοπικός άρχων, σε όλη τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του, φτάνει ή όχι για να καλύψει τα έξοδα της προεκλογικής του εκστρατείας και τα αυξημένα, λόγω θέσης, προσωπικά του έξοδα, ιδιαίτερα όταν έχει οικογένεια;
250.000 ευρώ μικτά οι δήμαρχοι
Είναι χαρακτηριστικό ότι το μεγαλύτερο ποσό που μπορεί να εισπράξει ένας τοπικός άρχοντας, στα πέντε χρόνια της θητείας του, ανέρχεται στα 250.000 ευρώ μικτά: δηλαδή γύρω στα 160.000 ευρώ καθαρά. Τα ποσά αυτά αντιστοιχούν στην συνολική αποζημίωση των περιφερειαρχών και των δημάρχων σε πόλεις άνω των 100.0000 κατοίκων, οι μηνιαίες μικτές αποδοχές των οποίων ανέρχονται σε 4.275 ευρώ.
Οι αντιπεριφερειάρχες εισπράττουν 3.206 ευρώ, ενώ οι αντιδήμαρχοι στους μεγάλους δήμους εισπράττουν 2.137 ευρώ. Μικρότερα είναι τα ποσά που εισπράττουν οι δήμαρχοι σε πόλεις από 20.000-100.000 κατοίκους (3424 ευρώ) και σε πόλεις κάτω των 20.000 κατοίκων (2565 ευρώ), ενώ οι αντίστοιχοι αντιδήμαρχοι παίρνουν 1710 και 1283 ευρώ μικτά, αντίστοιχα.
Καλοπληρωμένοι οι ευρωβουλευτές
Εντελώς διαφορετικά είναι τα μεγέθη όσον αφορά τους ευρωβουλευτές, των οποίων ο μισθός ανέρχεται σε 6.200 ευρώ καθαρά, ποσό που υπερδιπλασιάζεται όταν συμμετέχουν σε όλες τις συνεδριάσεις του ευρωκοινοβουλίου, που η κάθε μία πληρώνεται προς 304 ευρώ.
Οι ευρωβουλευτές δικαιούνται επίσης 21.000 ευρώ για τους συνεργάτες τους στα γραφεία των Βρυξελλών, 5.000 ευρώ για συνεργάτες και άλλα 4.000 ευρώ για έξοδα του γραφείου τους στη χώρα προέλευσης τους. Εχουν όλα τα προνόμια των μελών του εθνικού κοινοβουλίου, όσον αφορά τους συνεργάτες και τους αστυνομικούς για τη φύλαξη τους, αεροπορικά εισιτήρια (για το πήγαινε-έλα στις Βρυξέλλες) και άλλα εισιτήρια για το ταξίδι και τη φιλοξενία στις Βρυξέλλες, 110 ατόμων ετησίως.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
Γεννημένος στα Δερβενοχωρια Βοιωτίας ήταν ο άνθρωπος που έδωσε την ζωή του για την διάσωση των αρχαίων σε όλο το θριασιο πεδίο το μοναδικό ενδιαφέρον του ήταν η διάσωση των αρχαίων δεν ζήτησε ποτέ χρηματική ανταμοιβή. Γυρναγε στην Ελευσίνα παρά πολλές φορές χτυπημένος άσχημα από τους εργάτες και τους μπράβους των εργολάβων όταν έμπαινε μπροστά στης μπουλντόζες για μην σπάσουν και χαθούν πολύ σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα.Εξαιτίας αυτού του μεγάλου Έλληνα έχουν σωθεί απίστευτα αρχαιολογικά ευρήματα ανυπολόγιστης άξιας.
Ο Παναγιώτης Φαρμάκης ένα παράδειγμα προς όλους μας που έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης όταν βλέπουμε παρόμοια περιστατικά να συμβαίνουν και δεν αντιδρούμε όταν βλέπουμε τον αρχαίο ένδοξο πολιτισμό μας να σκορπίζεται να χάνεται και μένουμε απαθείς όταν οι εθνικοί φωστήρες μας ξεπουλάμε τα μνημεία της ιστορίας μας ο μονός που αντιστάθηκε σε όλο αυτό ήταν εκείνος ο τρελός της Ελευσίνας ο Παναγιώτης Φαρμάκης όποιος χωρίς να λογαριάζει την ζωή του έδωσε ένα λαμπρό παράδειγμα που δύστυχος δεν ακόλουθη κανένας
 Δι' ἑλληνισμόν σαλούς εἶχε ὁ τόπος ἀνάγκη, ὅπως ἐκεῖνον
στήν Ἀγέλαστο Πέτρα, τόν Παναγιώτη Φαρμάκη

ΔΟΞΑΖΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ
ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ

ΔΟΞΑ ΚΑ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΦΑΡΜΑΚΗ

Άθλια πρόκληση των Αμερικανικών αρχών κατα της ομογένειας!


20140424-211015.jpg

Περίεργες, ακραίες καταστάσεις στο ”ελληνικό χωριό” δυτ. Φλόριδας, που θίγουν-παραβιάζουν θρησκευτικά και συνταγματικά δικαιώματα
ΟΙ… «ΒΟΜΒΙΣΤΕΣ» ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ
Μεγ. Σάββατο: Τεράστια αστυνομική επιχείρηση, με την συμμετοχή σκύλων, ελικοπτέρου, οχήματος υποκλοπής τηλεφωνικών συνομιλιών,
ειδικών δυνάμεων τοπικών αρχών και του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας ΗΠΑ κλπ, γιά την…”ανακάλυψη” και ”εξουδετέρωση εκρηκτικών” ΜΕΣΑ στον καθεδρικό του Αγίου Νικολάου στο Τάρπον Σπρινγκς.
Γιά ώρες, από ενωρίς απόγευμα Μεγ. Σάββατου, ίσαμε λίγο πριν την Ανάσταση, σκύλοι και αστυνομικοί έψαχναν μέσα στην εκκλησία(!!!), ενώ τα…βεγγαλικά θα έπεφταν έξω. Η ρήψη βεγγαλικών ”βαφτίστηκε” περίπου ως επικείμενη…”τρομοκρατική ενέργεια”, από τους ”κακούς ‘Ελληνες που δημιουργούν προβλήματα Ανάσταση και Επιφάνεια”. Κάμερες ακόμα και έξω από…καφενείο γιά να ”καταγραφούν δράστες ρήψης εκρηκτικών” (”βαρελότων”). Εντυπωσιακή αδιαφορία γιά το περιστατικό από Αρχιεπισκοπή και Μητρόπολη, ενώ η τοπική Ομογένεια ”βράζει”. Αδιαφορία και από τον ομοσπονδιακό βουλευτή Κ. Μπιλιράκη, γνωστόν στην περιοχή και ως ”ανέκδοτο” (joke), που η μόνη του σχέση με τον Ελληνισμό είναι πως να μαζεύει… χρήματα από Ελληνοαμερικανούς γιά την επανεκλογή του και γιά το ρεπουμπλικάνικο κόμμα. 

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

4 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΚΟΜΑ ΜΑΥΡΙΛΑ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΛΙΑΡΤΟΥ
4 χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την μαύρη μέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μας έβαλε με το έτσι θέλω στο δ.ν.τ                                                                            4 χρόνια με πάνω από 4.000 αυτοκτονίες και πόσες άλλες ακόμα δεν ξέρουμε 4 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα περισσότεροι Έλληνες βρίσκονται στο δρόμο αφού δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια 4 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα ο Έλληνας πεινάσει και ψάχνει στα σκουπίδια κάτι να βρει και έχει καταντήσει σαν τους γύφτους 4 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα χρωστάμε τα 3πλα χρήματα από τη χρωστάμε πριν από 4 χρόνια  4 χρόνια έχουν περάσει και ο Ελληνικός λαός έχει ξεχάσει ποιος τον έφερε σε αυτό το χάλι και να μην μπορεί να σήκωση κεφάλι 4 χρόνια έχουν περάσει και ο λαός υποφέρει και οι βουλευτές το χαβά τους
Βουλευτές…. 3 μισθούς-σύνταξης με από 4 χρόνια-τσάμπα πολυτελές αμάξι-τσάμπα τέλη-τσάμπα ταξίδια πληρωμένα από τον λαό-ασφάλεια σε αυτόν στην οικογένεια του στο σοι του και απλός Έλληνας πολίτης πεινάει-πεθαίνει

ΞΥΠΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΣΕ ΡΩΤΑΝΕ ΟΤΑΝ ΣΕ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝΕ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΗΝ ΜΕΝΕΙΣ ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΘΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΟΥ ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ 

Συρία: Εξοργιστική φωτογραφία… από ισλαμοφασίστες; > ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ "ΕΥΑΙΣΘΗΤΕΣ" ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ;

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή τη φωτογραφία, είτε αληθεύουν όσα αναφέρονται σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, είτε είναι κάποια προβοκάτσια. Η φωτογραφία προέρχεται από το μαρτυρικό αρμενικό χωριό – κωμόπολη Κεσάμπ, εντός της Συρίας, αυτό που ο Ερντογάν και η συμμορία του έστειλε εξοπλίζοντας ισλαμικά κτήνη να το καταλάβουν.
Ο μικρούλης της φωτογραφίας κοιτάει απορημένος τις κάνες των Καλάσνικοφ να τον σημαδεύουν και προφανώς αναρωτιέται τι είδους περίεργο παιχνίδι είναι αυτό που θέλουν να παίξουν… αυτοί οι μεγάλοι. Αυτά λοιπόν τα ζώα, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες που προέρχονται από αραβικές πηγές, ανήρτησαν τη φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τίτλο «ο νεαρότερος αιχμάλωτός μας» στο Κεσάμπ.

Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο απόπειρας ενοχοποίησης του αντιπάλου, οπότε πρέπει να παραμένουμε επιφυλακτικοί, αφού πολλά έχουν δει τα μάτια μας. Ωστόσο, και μόνο η συγκεκριμένη αντιμετώπιση του παιδιού αυτού, αποτελεί από μόνη της έγκλημα, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

defence-point 

23 απριλιου 1821 σαν σημερα η μαχη της Αλαμανας


Μετά την εξέγερση των Ελλήνων, ο Ομέρ Βρυώνης, διοικητής του τουρκικού στρατού, κατέβηκε με 8.000 άνδρες από την Θεσσαλία για να καταπνίξει την επανάσταση που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο. Οι τοπικοί οπλαρχηγοί συσκέπτονται στο χωριό Καμποτάδες (20 Απριλίου 1821) και αποφασίζουν και υπερασπιστούν όλες τις διαβάσεις του Σπερχειού ποταμού (Αλαμάνας),
Έτσι, ο Πανουργιάς Πανουργιάς με 600 άνδρες οχυρώνεται στα υψώματα της Χαλκωμάτας, ο Δυοβουνιώτης καταλαμβάνει τη χαράδρα του Γοργοποτάμου με 400 άνδρες και ο Διάκος με 500 άνδρες θα αντιμετώπιζε τον εχθρό στην ξύλινη γέφυρα της Αλαμάνας (Σπερχειού), πλησίον των Θερμοπυλών.
Το πρωί της 23ης Απριλίου οι Τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα και στα τρία σώματα των επαναστατών. Ο Πανουργιάς και ο Δυοβουνιώτης υποχρεώνονται να υποχωρήσουν, προ των υπέρτερων δυνάμεων του Ομέρ Βρυώνη, με συνέπεια ο κύριος όγκος των Οθωμανών υπό τον Κιοσέ Μεχμέτ να επιπέσει επί του Διάκου στην Αλαμάνα. Ο Διάκος αρνείται να φύγει και να σωθεί, όπως τον προέτρεψαν οι συμπολεμιστές του και ως άλλος Λεωνίδας με μόνο 48 άνδρες μένει και πολεμά μέχρις εσχάτων. Κατά τη διάρκεια της μάχης το σπαθί του σπάει κι ένα εχθρικό βόλι τον τραυματίζει στον δεξιό ώμο, στο οποίο κρατούσε το πιστόλι. Πέντε Τουρκαλβανοί ορμούν στο χαράκωμά του και τον συλλαμβάνουν αιχμάλωτο.
Ο επίλογος της μάχης της Αλαμάνας γράφεται την επόμενη ημέρα (24 Απριλίου). Ο τραυματισμένος Αθανάσιος Διάκος μεταφέρεται σιδηροδέσμιος στη Λαμία. Οι Οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος υπερήφανα αρνείται: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω» και περασε στο πανθεων των αθανατων

Εκείνοι εφοβήθηκαν κι' εσκόρπισαν στους λόγγους.
Έμειν' ο Διάκος στη φωτιά με δεκοχτώ λεβέντες,
τρεις ώρες επολέμαε με δεκοχτώ χιλιάδες.
Σκίστηκε το τουφέκι του κι' εγίνηκε κομμάτια,
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά ν' εμπήκε,
έκοψε Τούρκους άπειρους κι' εφτά μπουλουκμπασάδες.
Πλην το σπαθί του έσπασε ν'απάν' από τη χούφτα
κι' έπεσ' ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ' εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.

Κι' Ομέρ Βριώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:
- Γένεσαι Τούρκος, Διάκο μου, την πίστη σου ν' αλλάξης, να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν' αφήσης;
Κι' εκείνος τ' απεκρίθηκε και με θυμό του λέει:
-Πάτε κι' εσείς και' η πίστη σας, μουρτάτες να χαθήτε,
εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ' απεθάνω.
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
μόνο πέντ' έξι ημερών ζωή να μου χαρίστε,
όσο να φτάσ' ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

30% αυξηση εγκληματικοτητας στον Αλιαρτο

Αλίαρτος Βοιωτίας ο δήμος με έκταση 257.000 στρέμματα και με πληθυσμό 12.000 κάτοικων ο μόνος δήμος σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος που δεν έχει αστυνομικό τμήμα αλλά εν έτη 2014 να έχει αστυνομικό σταθμό  
Λόγο της τεράστιας προσελεύσεις γύφτων-ρομα ο Αλίαρτος αρχίζει και παρουσιάζει τεραστία ποσοστά εγκληματικότητας των (μικρών) (εγκλημάτων)ληστείες-ναρκωτικά-και ξυλοδαρμοί κλοπές ρεύματος κλπ
Από το 2013 με την τελευταία επιχείρηση της αστυνομίας που έγινε στον Αλίαρτο η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί κατά 30% με πρώτο  της κλοπές αυτοκινήτων και δεύτερο της ληστείες σε σπίτια ηλικιωμένων και φυσικά η συνεχόμενη αύξηση των ναρκωτικών η απάντηση της αστυνομίας και του δήμου σε αυτό το κύμα εγκληματικότητας είναι να μην γίνεται καμία σύλληψη αν και υπάρχουν καταγγελίες των κατοίκων οι υποσχέσεις του κράτους για περισσότερη αστυνόμευση και δημιουργία Α.Τ στον Αλίαρτο δεν έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ  
Ερωτήσεις προς τον δήμαρχο Αλίαρτου Κ Γιώργο Ντασιωτη
1)ποτέ θα δημιουργηθεί επιτέλους αστυνομικό τμήμα
2)τη προτίθεστε να κάνετε με την αυξανόμενη προσέλευση ρομα-γυφτων
3)τη προτίθεστε να κάνετε για την αλλαγή κτιρίου αστυνομικού σταθμού Αλίαρτου
4)και γενικός τη προτίθεστε να κάνετε  με την αυξανόμενη εγκληματικότητα στο Δήμο Αλίαρτου-Θεσπιών


ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΛΙΑΡΤΟΥ

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέταξε εκτός ευρωψηφοδελτίου την Ρομά μουσουλμάνα επειδή δήλωνε ΕΛΛΗΝΙΔΑ!

elas-lyste.blogspot.gr (2).jpg

Απίστευτο κι όμως αληθινό: ο Αλέξης Τσίπρας υπέκυψε στις πιέσεις των τουρκοφώνων και του τουρκικού προξενείου και έβγαλε από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ την Σαμπιχά!

Και γιατί η ακτιβίστρια Ρομά έχει στοχοποιηθεί από τους Τούρκους;

Διαβάστε τι είχε δηλώσει η Σαμπιχά στην διάσκεψη του ΟΗΕ για τις μειονότητες στην Γενεύη:
 «Η μητρική μου γλώσσα είναι η ρομανί, η γλώσσα των Τσιγγάνων», επισημαίνει η Σαμπιχά Σουλεϊμάν και υπογραμμίζει ότι «επειδή είναι μουσουλμάνα της Θράκης, υποχρεώθηκε να πάει σε σχολείο όπου διδάχθηκε μία τρίτη γλώσσα, τα τουρκικά».

 Η κ. Σουλεϊμάν, αποκάλυψε ότι «οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να τους επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους», είτε με την κατασκευή τζαμιών μέσα στους οικισμούς τους, είτε με τη δημιουργία σωματείων υποστηρικτικών προς την Τουρκία, στα οποία και επιμένουν να τους εγγράψουν.

 Και η Σαμπιχά, στηλιτεύει την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας, προσθέτοντας τα εξής: «Το κράτος δεν κάνει αρκετά.

 Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία.

 Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους».

 «Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη», τονίζει η κ. Σαμπιχά Σουλεϊμάν και ζητά «να τους αφήσουν ήσυχους σταματώντας να παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος τους».

Υ.Γ.
Ακούς κύριε Αρβανιτόπουλε υπουργέ Παιδείας;
Περισσότερα ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ θέλουν οι Ρομά.
Όχι προπαγανδιστικές γιάφκες των Τούρκων...

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Την πρώτη θέση κέρδισε η 337η Μοίρα Λάρισας


Την πρώτη θέση μεταξύ όλων των συμμετεχόντων συναδέλφων τους πιλότων από τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ κέρδισαν με τις επιδόσεις τους οι πιλότοι της ιστορικής 337ης Μοίρας της 110 Πτέρυγας Μάχης Αεροπορικής Βάσης Λάρισας.
Οι πιλότοι συμμετείχαν στη 2η Εκπαιδευτική Σειρά Αέρος (με τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-16C/D Block 52+ Fighter Falcon) για το 2014 του φημισμένου εκπαιδευτικού προγράμματος Tactical Leadership Program (TLP),που διεξήχθη στην Αεροπορική Βάση Albacete στην Ισπανία.
Σκοπός του προγράμματος TLP είναι η εκπαίδευση των πιλότων του ΝΑΤΟ στη συγκρότηση και την ηγεσία μικτών σχηματισμών (COMAO), των λεγόμενων στην "αεροπορική γλώσσα" ως "πακέτων", καθώς και η εξοικείωση και η συνεργασία όλου του προσωπικού που υποστηρίζει τέτοιου είδους αποστολές, σύμφωνα με τα ΝATOϊκά πρότυπα και διαδικασίες.

Αλέξανδρος Κορυζής – Ο πρωθυπουργός, που είπε το δεύτερο ΟΧΙ

Σαν Σήμερα το 1941, έφυγε από τη ζωή ο Αλέξανδρος Κορυζής, πρωθυπουργός, που αυτοκτόνησε υπό το βάρος της διαγραφόμενης γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1885 στον Πόρο και καταγόταν από αρβανίτικη οικογένεια πολιτικών. Τα εγκύκλια μαθήματα τα διδάχθηκε στον Πόρο και την Αθήνα. Το 1903... διορίσθηκε στην Εθνική Τράπεζα, ενώ παράλληλα σπούδαζε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και τιμήθηκε για τη δράση του.

Μετά την αφυπηρέτησή του ανήλθε ταχέως τα κλιμάκια της Εθνικής Τράπεζας και το 1921 έφθασε στο βαθμό του οργανωτικού διευθυντή. Με την ιδιότητά του αυτή διατέλεσε οικονομικός σύμβουλος του Ύπατου Αρμοστή στη Σμύρνη Αριστείδη Στεργιάδη και οργάνωσε το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη μικρασιατική πόλη.

Υπήρξε από τους πρωτοπόρους της αγροτικής πίστης στην Ελλάδα και συνέβαλε στην ίδρυση του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού (ΑΣΟ) το 1925 και της Αγροτικής Τράπεζας (1929), της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Εκτός από άνθρωπος της δράσης ήταν και συγγραφέας μελετών οικονομικού περιεχομένου.

Στην πολιτική εισήλθε το 1933, όταν διατέλεσε για τρεις μέρες Υπουργός Οικονομικών (7 – 10 Μαρτίου) στη βραχύβια κυβέρνηση του βενιζελικού Αλέξανδρου Οθωναίου, ενώ στη συνέχεια συντάχθηκε με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Στις 5 Αυγούστου 1936 διορίστηκε από τον δικτάτορα Μεταξά Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 12 Ιουλίου 1939, όταν παραιτήθηκε για να αναλάβει τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά (29 Ιανουαρίου 1941) κι ενώ η χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία, διορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο Β’, με εισήγηση του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος Κωνσταντίνου Μανιαδάκη. Παράλληλα, ανέλαβε τα Υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας, Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, όπως και ο προκάτοχός του.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στην πρωθυπουργία αντιμετώπισε με επιτυχία την εαρινή επίθεση των Ιταλών (9 Μαρτίου 1941) και είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στους Γερμανούς (6 Απριλίου 1941), όταν ο πρεσβευτής του Τρίτου Ράιχ στην Ελλάδα Βίκτωρ Έρμπαχ – Σένμπεροχ του επέδωσε τελεσίγραφο για την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. Από την ημέρα αυτή, η Ελλάδα άρχισε ένα διμέτωπο αγώνα με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, κερδίζοντας τον θαυμασμό των Συμμάχων.

Όλη αυτή η δύσκολη κατάσταση είχε δημιουργήσει βαρύ φορτίο στους ώμους του Κορυζή, που δεν είχε μεγάλη πείρα στην πολιτική. Σε αυτό το σημείο εστιαζόταν και η κριτική που ασκήθηκε στον βασιλιά για την επιλογή του στην πρωθυπουργία ενός άπειρου άνδρα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, όπου έπρεπε να παρθούν αποφάσεις ζωής και θανάτου.

Στις 18 Απριλίου 1941 συγκλήθηκε σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» (όπου η έδρα τότε της κυβερνήσεως) για να εκτιμηθεί η πολεμική κατάσταση κι ενώ φαινόταν θέμα ημερών, αν όχι ολίγων ωρών, η διάσπαση του μετώπου από τους Γερμανούς. Ο Κορυζής προσφέρθηκε να παραιτηθεί και είχε μια έντονη συζήτηση με τον βασιλιά. Ξαφνικά σηκώθηκε και αποχώρησε από τη σύσκεψη, αφού πρώτα φίλησε το χέρι του ανώτατου άρχοντα. Κατευθύνθηκε στην οικία του, που βρισκόταν στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας και κλείστηκε στο γραφείο του.

Λίγα λεπτά αργότερα κατέφθασε στο σπίτι του ο διάδοχος Παύλος με εντολή του πατέρα του, ο οποίος είχε αντιληφθεί την παράξενη συμπεριφορά του. Δεν πρόλαβε να χαιρετίσει τη σύζυγό του στο κατώφλι του σπιτιού του και ακούστηκε ο πυροβολισμός του τέλους. Ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με δύο σφαίρες στην καρδιά, σε ηλικία 56 ετών.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Αλβανοί φασίστες υμνούν τον δολοφόνο καίγοντας Ελληνικές σημαίες…

2e1ax_default_entry_diadilosi-tirana-alvanoi.jpg

…καθόλου περίεργο. Έτσι υμνούν και τους γενοκτόνους συνεργάτες των ναζί, ακριβώς με το ίδιο τελετουργικό. Η Ελληνική σημαία άλλωστε είναι ο τρόμος κάθε φασίστα στον πλανήτη.

Με αφορμή την ιστορία του βαρυποινίτη Ιλιρ Καρέλι που το πραγματικό του όνομα είναι Kundret Kume, στην Αλβανία, υπάρχει μια προσπάθεια από σκοτεινούς κύκλους, καθώς και από διάφορα εθνικιστικά αλβανικά μέσα να ξυπνήσουν τον αλβανικό “πατριωτισμό”, με σκοπό μαζική επίθεση κατά της Ελλάδας τροφοδότηση του ανθελληνικού κλίματος.
Είναι λυπηρό, καθώς, στην Αλβανία, όλοι οι επικίνδυνοι κακοποιοί που έχουν απασχολήσει την ελληνική κοινωνία, αντιμετωπίζονται σαν ήρωες, γράφοντας ποιήματα και μελοποιώντας μάλιστα τραγούδια με τα κατορθώματα τους. Έτσι κάνανε με όλους τους Αλβανούς διαβόητους κακοποιούς και έτσι κάνανε και με τον Καρελι. Το φέρετρο του βαρυποινίτη ήταν τυλιγμένο με την Αλβανική Σημαία, μεταφέρθηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού, και λίγες μέρες αργότερα στα Τίρανα Αλβανοί “πατριώτες” συγκεντρώθηκαν μπροστά στην ελληνική πρεσβεία στα και έκαψαν την ελληνική σημαία.
Την ίδια συμπεριφορά επιφύλαξαν και στον Έλληνα πρέσβη, κ Ροκανά ο οποίος δέχθηκε επίθεση με αυγά, στο Φιέρι από «ακτιβιστές» ανθέλληνες με αρχηγό κάποιον ονόματι Κριστακι Ζίου (σσ. στο Φιέρι ζούν πολλοί τσάμηδες), στα πλαίσια των εκδηλώσεων για της Εθνική Επέτειο της 25 Μαρτίου όπου ο Έλληνας πρέσβης παρευρέθη στο Δημαρχείο του Φιέρι. Στο κέντρο της, στην πλατεία “Ευρώπη” υψώθηκε και η Ελληνική Σημαία όπως συμβαίνει με κάθε χώρα που γιορτάζει την ανεξαρτησία της. Οι ακτιβιστές και οι υπόλοιποι θέλησαν να κατεβάσουν την Ελληνική Σημαία γιατί είναι ντροπή να κυματίζει αυτή στην Αλβανία και στην συγκεκριμένη πόλη, όπως είπαν χαρακτηριστικά. Μάλιστα αν δεν είχε επέμβει η αλβανική αστυνομία τα επεισόδια θα ήταν σοβαρά και ακραία. Ο Έλληνας Πρέσβης παρέμεινε για μία ώρα περίπου αποκλεισμένος στο Δημαρχείο του Φιέρι.
Ενώ η επίθεση στο αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο έχει ξεπεράσει κάθε όριο, με αποκορύφωμα την συνέντευξη του πρώην αρχηγού των Μυστικών Υπηρεσιών Αλβανίας SHIK-SHISH (1997-2002) Φατός Κλόσι στην εφημερίδα «Illyria»των αλβανοαμερικανών στην Νέα Υόρκη, που αναδημοσίευσε η αλβανική εφημερίδα «Πανόραμα». Στη συνέντευξη αυτή αποκαλύπτεται ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών της Αλβανίας καθώς και ποιοι βρίσκονται πίσω από κάθε επίθεση που δέχονται οι Έλληνες της Αλβανίας και φυσικά οι χριστιανικοί ναοί. Λέει λοιπόν ο πρώην αρχηγός: «Το πρόβλημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εντελώς διαφορετικό! Η παρέμβαση της Ελληνικής Εκκλησίας στα εσωτερικά της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ίσως πιο σοβαρή από το πρόβλημα των ισλαμιστών, στην οποία όμως δεν έχει αφιερωθεί η απαιτούμενη προσοχή. Όχι από τις Μυστικές Υπηρεσίες, διότι οι Μυστικές Υπηρεσίες παρακολουθούσαν την παρέμβαση αυτή».
Τα γεγονότα αυτά δεν είναι τυχαία, έχουν βαθιές ρίζες και πρέπει η ελληνική πολιτεία να τα λάβει σοβαρά υπόψιν της και όχι να διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι η πιο θερμή χώρα που υποστηρίζει την εν λευκώ είσοδο της Αλβανίας στην ΕΕ.
Πρέπει να αναλογιστούμε οτι, κατά τους Αλβανούς η χώρα τους απλώνεται μέχρι την Λάρισα ενώ οι Βορειοηπειρώτες γι’ αυτούς είναι εργάτες που πήγαν να δουλέψουν τα κτήματα των Αλβανών μπεήδων, πριν 200 χρόνια και παρέμειναν στη χώρα τους. Για τους Αλβανούς πάντα οι Έλληνες τους χρωστάνε. Η γενική αντίληψη των Αλβανών είναι ότι, οι Αλβανοί κακοποιοί έχουν καταδικαστεί χωρίς να φταίνε .
Αυτή είναι μια γενική αντίληψη που έχει γαλουχηθεί και εκπαιδευτεί στα σχολικά βιβλία και το γνωρίζον όσοι είχανε την “τύχη” να ζήσουμε στην αλβανική επικράτεια. Φτάνει κανείς να επισκεφθεί όλα τα ηλεκτρονικά αλβανικά μέσα και να διαβάσει τα σχόλια των Αλβανών και το μίσος που εκτοξεύουν έναντι των Ελλήνων με την κάθε ευκαιρία.
Προχθές το απόγευμα, μια μεγάλη ομάδα Αλβανών διαμαρτυρήθηκαν στο κέντρο των Τιράνων κατά των βασανιστηρίων που υπέστη ο Αλβανός βαρυποινίτης στην Ελλάδα. Με αλβανικές σημαίες στα χέρια, οι διαδηλωτές τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο, ενώ έσκισαν την ελληνική σημαία και στη συνέχεια την έκαψαν. Η ομάδα των διαδηλωτών κρατούσε στα χέρια διάφορα πανό και συνθήματα που καταδικάζουν όπως γράφανε την απάνθρωπη βία των Ελλήνων δεσμοφυλάκων και από την άλλη, κρατούσαν πανό για τον ήρωα Αλβανό βαρυποινίτη, τον Kundret Kume ή αλλιώς γνωστός ως Ηλία στην Ελλάδα. Χρειάστηκε η παρέμβαση της αλβανικής αστυνομίας να διαλύσει τους διαδηλωτές. Πάλι με αφορμή αυτό οι αστυνομικοί κατηγορήθηκαν πως ακολουθούσαν εντολές της Ελλάδας.
Εμπρός λοιπόν για την Ευρωπαϊκή Αλβανία που όλοι ονειρευόμαστε!

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Αφιέρωμα στον ήρωα Δημήτρη Ίτσιο


Όλοι γνωρίζουμε για το έπος της Αλβανίας στα ηπειρωτικά βουνά της Πίνδου το 1940, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι το ηρωικό και τραγικό τέλος παίχτηκε στα βουνά της Μακεδονίας τον Απρίλιο του 1941.
 
Ο ηρωικός στρατός της μικρής και πάντα ταλαιπώρου Ελλάδας είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, είχε νικήσει και γελοιοποιήσει με τα λίγα μέσα που διέθετε, αλλά κυρίως με το κουράγιο του και την πίστη του στο δίκαιο αγώνα που έδινε για την ελευθερία της πατρίδος του, την πάνοπλη ιταλική στρατιά, που ωστόσο είχε κουραστεί να πολεμά σε ξένες χώρες για να ικανοποιήσει τις μωροφιλοδοξίες του ηγέτη της.
 
Τότε ήταν που ντροπιασμένες οι δυνάμεις του Άξονα έριξαν στη μάχη κατά της Ελλάδος τα γερμανικά στρατεύματα, που εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941 επιτιθέμενα στη Γραμμή Μεταξά που περιελάμβανε τα οχυρά Ρούπελ, Εχίνος, Καρατάς, Λίσσε και Ιστίμπεη.
 
Αν και εξασθενημένος ο ελληνικός στρατός δεν παραδόθηκε αμαχητί, αλλά μόνο όταν δεν είχε άλλη επιλογή. Ένα τέτοιο είναι και το παράδειγμα του γενναίου συντοπίτη μας λοχία Ίτσιου. 
 
Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε στα Κάτω Πορρόια του νομού Σερρών και ήταν διοικητής του Πολυβολείου 8, ενός από τα καίρια σημεία της άμυνας του ελληνικού στρατού, το οποίο βρισκόταν στο οροπέδιο της Ομορφοπλαγιάς του όρους Κερκίνη.
 
Όταν το επίλεκτο τάγμα της 6ης Ορεινής Γερμανικής Μεραρχίας επιτέθηκε στο λόχο του Ίτσιου, οι Έλληνες αντιστάθηκαν με τόσο σθένος που ο Γερμανός διοικητής Shoner αναγκάστηκε να αποσύρει βαρύ πυροβολικό από τη Βουλγαρία για ενίσχυση των στρατευμάτων του στο Μπέλες και επιπλέον σφυροκοπούσε αδιάκοπα από αέρος μέχρι να καταφέρει να κάμψει την αντίσταση των Ελλήνων, οι οποίοι υποχώρησαν συντεταγμένα προς τα όρη Κρούσσια.
 
Για να συμβεί αυτό έπρεπε τα εξωτερικά πολυβολεία 8 και 9 να σταματήσουν έστω και προσωρινά την προέλαση των Γερμανών προς τα Άνω Πορρόια γεγονός που εστέφθη με επιτυχία. 
 
Όταν πια δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο και αφού το τάγμα που διοικούσε ο Ίτσιος είχε επιφέρει δεινά αλλά δυστυχώς όχι καίρια πλήγματα στον αντίπαλο και μην έχοντας πλέον πυρομαχικά, αφού είχε ξοδέψει 33.000 σφαίρες για να υπερασπίσει τα πάτρια εδάφη και τους συστρατιώτες του έναντι των Γερμανών εισβολέων, παραδόθηκε αποδεχόμενο την αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου.
 
Ενώ όμως ο ελληνικός στρατός εκτός από το γενναίο του φρόνημα επέδειξε με τον τρόπο που παραδόθηκε και ευγένεια ψυχής, ο Γερμανός διοικητής, θιγμένος στον εγωισμό του που ένας απλός υπαξιωματικός τον είχε ντροπιάσει αποφάσισε να προβεί σε έγκλημα εκτελώντας το 35χρονο παλληκάρι κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης. 
 
Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το μήνυμα της αυτοθυσίας του Ίτσιου και των ανδρών του, που σαν άλλος Λεωνίδας με τους 300 του στις Θερμοπύλες, σαν άλλος Παπαφλέσσας στο Μανιάκι, υπερασπίστηκαν με κάθε τίμημα το δικαίωμα σε μια ελεύθερη πατρίδα για αυτούς και τις επόμενες γενιές, αναρωτιόμαστε ποια είναι η σημερινή αντίληψη, αντιλαμβανόμενοι ότι η ιστορία αν και μέσα από διαφορετικούς διαύλους, κάνει κύκλους.
 
Η σημερινή κατάσταση μπορεί να μην έχει όπλα και σφαίρες, όμως η ελευθερία της πατρίδος και πάλι διακυβεύεται μέσα από μονεταριστικές αντιλήψεις και οικονομικά κανάλια με αντίπαλον δέος και πάλι αυτούς που πριν 70 περίπου χρόνια αιματοκύλησαν όλη την ανθρωπότητα.
 
Εναπόκειται πλέον σε εμάς να δείξουμε το δικό μας ψυχικό σθένος και να μην παραδινόμαστε αμαχητί στις παράλογες απαιτήσεις της οποιαδήποτε Τρόικας, αλλά να υψώσουμε συντεταγμένα και νόμιμα μέσα από τους νόμιμα εκλεγμένους εκπροσώπους του ελληνικού λαού τη φωνή μας υπέρ των δίκαιων της πατρίδας μας. 

7 Απριλίου 2004: Δέκα χρόνια από το ιστορικό "ΟΧΙ" του ΚΥΠΡΙΟΥ Εθνάρχη Τάσσου Παπαδόπουλου (vid)


Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το «ΟΧΙ» του μεγάλου Εθνάρχη Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν και στη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας από κράτος σε κοινότητα. Στις 7 Απριλίου του 2004, με ένα συγκλονιστικό διάγγελμα και λειτουργώντας καθαρά με εθνική συνείδηση έστειλε από εκεί που ήρθαν αυτούς που θέλησαν να επιβάλλουν μία λύση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Τουρκίας, καταδικάζοντας τον Κυπριακό λαό.
Δυστυχώς όμως, δέκα χρόνια μετά, βρέθηκε να κυβερνά την Κυπριακή Δημοκρατία ο μοιραίος Νίκος Αναστασιάδης που βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την αποδοχή ενός νέου «σχεδίου Ανάν» χειρότερο από αυτό που απέρριψε ο Τάσσος Παπαδόπουλος χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα σχέδιο που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και για το οποίο πανηγυρίζουν οι Τούρκοι και οι Τουρκοκύπριοι.
Σε αντίθεση με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο Νίκος Αναστασιάδης διαγράφει την εισβολή και την παράνομη κατοχή της Κύπρου από τα Τουρκικά στρατεύματα και προχωρά στην υιοθέτηση ενός σχεδίου το οποίο ικανοποιεί πλήρως τις απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων και μετατρέπει την Κυπριακή Δημοκρατία σε «κοινότητα».
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά την 7η Απριλίου του 2004, αξίζει να θυμηθούμε ορισμένα αποσπάσματα από το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου. Του Εθνάρχη που έβαλε πάνω απ’ όλα την πατρίδα του και έγραψε ιστορία. Ιστορία που δυστυχώς δεν τιμά ο νυν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος αφού έβαλε την Κυπριακή Δημοκρατία στο μνημόνιο τώρα την παραδίδει στην… Τουρκία μαζί με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Κυπριακής ΑΟΖ.    
Διαβάστε αποσπάσματα από το διάγγελμα του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου:
«Διαγράφεται η εισβολή και η κατοχή. Οι κάτοχοι της Τουρκοκυπριακής υπηκοότητας, γίνονται αποδεκτοί ως νόμιμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή στη διοίκηση του νέου Ομοσπονδιακού Κράτους, με το καθεστώς των ισότιμων «συμπροέδρων» και ισότιμη και ισάριθμη συμμετοχή των εκπροσώπων του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος Κράτους, στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή και σε όλες τις ειδικές Επιτροπές και Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
«Όσα προσδοκεί να αποκτήσει η Ελληνοκυπριακή κοινότητα, έστω και από μια κακή και οδυνηρή λύση, παραπέμπονται χωρίς εγγυήσεις στο μέλλον και εξαρτώνται από την καλή πίστη της Τουρκίας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει. Υπόκεινται ακόμη, στην προϋπόθεση ότι όλα θα λειτουργήσουν ομαλά. Με λίγα λόγια «αγοράζουμε ελπίδα», με μόνο αντάλλαγμα και διασφάλιση την καλή θέληση της Τουρκικής πλευράς να τηρήσει τη συμφωνία».
«Η επιστροφή των κατεχόμενων δικών μας εδαφών, θα γίνει σε περίοδο μεταξύ τρεισήμισι μηνών και τρεισήμισι χρόνων, από την υπογραφή της λύσης, χωρίς καμία εγγύηση ότι αυτό θα εφαρμοστεί. Η πρότασή μας όπως υπαχθούν τα εδάφη αυτά υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης και όχι του τουρκικού στρατού, έχει απορριφθεί».
«Το κόστος των αποζημιώσεων θα κληθούν να καταβάλουν στο μεγαλύτερο του μέρος, οι Ελληνοκύπριοι. Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα αν το Ομοσπονδιακό Κράτος που θα εγγυηθεί το ένα τρίτο των αποζημιώσεων, θα έχει το τεκμήριο έγκυρου εγγυητή για να μην σημειωθεί πτώση στην αξία των Ομολόγων, όπως έγινε με το Χρηματιστήριο. Το ίδιο ισχύει και για τον Οργανισμό δανειοδότησης με υποθήκη για απόκτηση των περιουσιών Ελληνοκυπρίων που δεν θα επιστραφούν από Τουρκοκύπριους».
«Με το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιήθηκαν οι Κύπριοι αλλά ικανοποιήθηκε απόλυτα η επιδίωξη της Τουρκίας να ελέγχει και να κηδεμονεύει την Κύπρο. Παραμένουν στην ουσία όλοι οι έποικοι, ενώ μετά από 19 χρόνια, εμφανής είναι η πιθανότητα της κατάργησης της παρέκκλισης του 5% Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων που θα μπορούν να εγκατασταθούν στην Κύπρο, με ορατό τον κίνδυνο για νόμιμο μαζικό εποικισμό της Κύπρου από την Τουρκία. Διότι η συνέχιση της διασφάλισης του 5%, μετά τα 19 χρόνια, θα εξαρτάται από την έγκριση νόμου από το Προεδρικό Συμβούλιο, τη Βουλή και τη Γερουσία, όπου χρειάζεται και η συναίνεση των αντίστοιχων Τουρκοκυπριακών μελών αυτών των οργάνων».
«Η παραμονή έστω και μικρού αριθμού Τουρκικών στρατευμάτων μόνιμα στην Κύπρο, με διευρυμένα παρεμβατικά δικαιώματα στο Ελληνοκυπριακό κρατίδιο χωρίς εγγυητικούς μηχανισμούς, ενώ εμείς θα έχουμε διαλύσει την Εθνική Φρουρά, δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας για τους Ελληνοκυπρίους. Τόσο ο εποικισμός όσο και η συνεχής παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, δεν εξυπηρετεί βέβαια ούτε τους Ελληνοκύπριους ούτε τους Τουρκοκύπριους, παρά μόνο την Τουρκία».
«Μέσα από προσεκτική μελέτη των οικονομικών πτυχών του Σχεδίου Ανάν, διαπιστώνουμε ότι είναι αμφίβολη η οικονομική βιωσιμότητά του. Η εφαρμογή των σχετικών προνοιών συνεπάγεται δυσβάστακτες οικονομικές επιπτώσεις για τους Ελληνοκύπριους, ενώ η όλη δομή του Σχεδίου θα οδηγήσει, αν όχι σε κατάρρευση της Κυπριακής οικονομίας, σίγουρα σε σοβαρή οικονομική κρίση και επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελληνοκυπρίων που με τόσες θυσίες οικοδομήσαμε».
«Με άλλα λόγια, το Σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά, αντίθετα τη νομιμοποιεί και την εμβαθύνει. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θέλουμε τη λύση και επανένωση της πατρίδας μας. Διότι σε αυτό το ερώτημα, η καθολική απάντηση είναι «ναι». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το Σχέδιο Ανάν επιφέρει την επανένωση ή αν διαιωνίζει τη διαίρεση και, μάλιστα, με τη συγκατάθεση και υπογραφή μας».
«Οι πιο σοβαρές ανησυχίες και προβληματισμοί μου για το Σχέδιο Ανάν, δεν εστιάζονται στους συμβιβασμούς που προτάθηκαν ή επιβλήθηκαν, που πολλοί κρίνουν ως άδικους για την πλευρά μας. Άλλωστε, εδώ και πολύ χρόνο, έχω πει ότι η οποιαδήποτε λύση που θα εξευρεθεί κάτω από τη σκιά και τα τετελεσμένα της εισβολής και της παρουσίας 35.000 Τουρκικού στρατού στην Κύπρο, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη».
Και κατέληξε ο Τάσσος Παπαδόπουλος με την ιστορική φράση: «Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της».
Δυστυχώς για τον Ελληνισμό τέτοιοι ηγέτες, όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν υπάρχουν σήμερα και αυτό το πληρώνουμε ακριβά.

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑΝΑ ΚΤΗΝΗ. Έσφαξαν βρέφη και έγκυες γυναίκες. Ούνοι – σελτζούκοι, δολοφόνοι.


5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1944: ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΚΤΕΛΟΥΝ 270 ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣΔΕΝ ΜΙΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ.

ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΙΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΟΔΟΥΛΟΥΣ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΥΣ.

ΔΕΝ ΜΙΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΣΩ.

05/04/1944: Γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτελούν 270 κατοίκους της κοινότητας Κλεισούρας της Καστοριάς, σε αντίποινα για το φόνο δύο Γερμανών στρατιωτών.

Οικογένειες ολόκληρες ξεκληρίστηκαν, έγκυες γυναίκες ξεκοιλιάστηκαν, βρεφοκρατούσες μητέρες έπεσαν νεκρές με

τα τέκνα τους στην αγκαλιά, αφρόπλαστες παρθένες σφαγιάστηκαν πάνω στο άνθος της ηλικίας τους, σεβάσμιοι γέροντες που σ’ όλη τους τη ζωή υπερασπίστηκαν τα ιδανικά της πατρίδας έγιναν παρανάλωμα του πυρός μέσα στις οικίες τους. Ούτε και τον σεβάσμιο ιερέα που με τον Τίμιο Σταυρό στο χέρι εκλιπαρούσε για έλεος και προσπαθούσε να καταπραΰνει το μένος των αιμοσταγών οργάνων του Χίτλερ υπερασπιζόμενος το ποίμνιό του, δε σεβάστηκαν τα απάνθρωπα κτήνη των Ες-Ες και τον κατακρεούργησαν.


Η ηρωική Κλεισούρα όμως δέχτηκε το πρώτο καταστροφικό πλήγμα στα 1878 από τα αιμοχαρή τουρκικά στίφη των Γκέγκηδων του Ισμαήλ αγά, τα οποία όμως κατατροπώθηκαν από τα αρματολικά σώματα που λημέριαζαν στο Μουρίκι. Ακολούθως, στις 22 Ιουλίου 1903 κατά την ψευδεπανάσταση του Ίλιντεν και στη συνέχεια στις 2 Νοέμβρη 1912 που λεηλατήθηκε από τους Τούρκους, όταν αυτοί οπισθοχωρούσαν από τη Μακεδονία. Η τριήμερη εκείνη λεηλασία, κατά την οποία καταστράφηκαν 400 από τις 700 οικίες της, σήμανε το τέλος μιας ένδοξης για την ιστορική Κλεισούρα εποχής, κατά την οποία ο ρόλος της κωμοπόλεως ήταν σημαντικότατος για τα γράμματα, τις τέχνες, τον πολιτισμό, το εμπόριο, αλλά και για τον ελληνισμό της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας. Η Κλεισούρα, η Κοσμόπολη όπως την είχε αποκαλέσει ο Γάλλος περιηγητής Pouqueville, απέκτησε λαμπρή πνευματική και εμπορική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και πλούτισε με τις οικονομικές συνδρομές των αποδήμων Κλεισουριέων, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει σπουδαίες και ανθηρές παροικίες στις ευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες και ενίσχυαν τα αξιόλογα εκπαιδευτικά ιδρύματα της ιδιαίτερης πατρίδας τους, που απέφεραν και την πνευματική ακμή της κοινότητας, την καλλιέργεια των γραμμάτων με τους λόγιους και επιστήμονες και την μετεξέλιξη του οικισμού σε μια δραστήρια μικροαστική κοινωνία. Η Κλεισούρα υπήρξε η κοιτίδα μεγάλων προσωπικοτήτων, παιδαγωγών και ανθρώπων των Γραμμάτων και του Πνεύματος. Είναι η γενέτειρα των λογίων Δαρβάρεων και Παρτζούλα, του κωμωδιογράφου Νούσια, του μητροπολίτη Μολδαβίας Δοσοφτέι, του συγγραφέα και ποιητή Μπέζα, του Κόκου, του Τσιαγάνη, του Σίνα, του Νικολίδη Πίνδου, του Μανδρίνου, του ιατροφιλοσόφου Δήμητσα, των αρχιάτρων Νάτση, Χερτούρα και Αργυρόπουλου, αλλά και των μελών της Φιλικής Εταιρείας και αρχόντων της Μολδαβίας Μάσιου και Μάτσα. Η Κλεισούρα, η αγέρωχη πατρίδα των μεγάλων εμπορικών οικογενειών και ευεργετών Τζημούρτου, Παρτάλη, Παπάνα, Ουρμάνη, Σαΐτου, Κίκη, Ανθούλα, Μάνου, Κάρζια, Σιόντου, Μπάσια, Βούτσιου, Λέκου, Σπίρτα, Νάσλα, Κανάρα, Όκα, Τάρτσα, Βαρβέρη, Βαραβάκη, Τσιούλη, Σιμώτα, Παγγέλα, Μπουκουβάλα, Κώτσιου και Κιάντου. Η Κλεισούρα της ευημερίας και της ανάπτυξης, η αρχόντισσα της Δυτικής Μακεδονίας, συνέχισε να αποτελεί σημαντική κωμόπολη της περιοχής μέχρι τη μοιραία ημέρα της 5ης Απριλίου 1944, ημέρα που ο θάνατος σαβάνωσε την μαρτυρική και πολύπαθη κωμόπολη.

Το πρωινό εκείνο κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί. Αντιστασιακές ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που δρούσαν στην περιοχή με επικεφαλή το Σιατιστινό Αλέξη Ρόσιο, γνωστό ως καπετάν Υψηλάντη, είχαν πληροφορηθεί ότι μια γερμανική φάλαγγα από φορτηγά αυτοκίνητα επρόκειτο να περάσει την ημέρα εκείνη μεταφέροντας τα λάφυρα που οι αγκυλόσταυροι είχαν αποκομίσει από τη λεηλασία των εβραϊκών εμπορικών καταστημάτων της Καστοριάς με κατεύθυνση το Αμύνταιο˙ έτσι επέλεξαν το στενό στη θέση Νταούλι, θέση στρατηγική με πολλά φυσικά πλεονεκτήματα, και έστησαν ενέδρα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις (3) προπομποί Γερμανοί μοτοσικλετιστές. Σε λίγη ώρα κινήθηκε προς το σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι έτσι η αντιστασιακή ομάδα αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αφού πρώτα οι αντάρτες ακρωτηρίασαν οικτρά τους τρεις μοτοσικλετιστές και τους εγκατέλειψαν αιμόφυρτους παραταγμένους σε στάση προσοχής στη γέφυρα και αφού μετέφεραν τις μηχανές τους μέσα στην Κλεισούρα. Οι επικεφαλείς αξιωματικοί των Ναζί αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των κατακρεουργημένων βέβηλα συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Η στρατηγική του «προληπτικού» πυρός και σιδήρου, δηλαδή η εξόντωση κάθε δυνάμει εχθρού, για να μη διακυβευθεί «πολύτιμο γερμανικό αίμα», ακολουθείται και πάλι.

Στόχος τους φυσικά το πιο κοντινό χωριό˙ η Κλεισούρα. Ειδοποιούν τα φρουραρχεία της Καστοριάς και της Κοζάνης, καθώς και το τάγμα των Ες-Ες της Πτολεμαΐδας και δίνουν εντολή να προβούν σε πράξεις αντιποίνων κατά του ανυποψίαστου άμαχου πληθυσμού, που εκείνη τη μέρα αποτελούνταν μόνο από γυναικόπαιδα και γέροντες, μια και οι άνδρες είχαν φροντίσει να απομακρυνθούν για ασφάλεια στα γύρω βουνά και στο Μοναστήρι της Παναγίας με την ελπίδα ότι η γερμανική δολοφονική μανία θα άφηνε άθικτους τους γέροντες και τα γυναικόπαιδα, όπως τους είχε καθησυχάσει γι’ αυτό ο αρχηγός των ανταρτών, ο οποίος προτίμησε να απομακρυνθεί στο απέραντο δάσος και να παρακολουθήσει από εκεί ό,τι επρόκειτο να συμβεί. Όλα αυτά επιτρέπουν να εξάγουμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά της αποτελεσματικότητας, της σκοπιμότητας και κατά συνέπεια του θεμιτού της Αντίστασης.

Οι αρχιτέκτονες όμως του εγκλήματος έστειλαν πρώτα μέσα στην αρχοντική κωμόπολη ανιχνευτές για να τους καθησυχάσουν ότι δεν θα τους πειράξουν ώστε να μην τραπούν σε φυγή. Οι κατακτητές δεν διστάζουν να δίνουν ακόμα και απατηλές «εγγυήσεις» για να τις αθετήσουν τη δεδομένη στιγμή. Πίσω τους ακολουθούσαν πάνοπλοι οι εκτελεστές και οι εμπρηστές των Ναζί. Τα Ες-Ες και οι γερμανοφορεμένοι Βούλγαροι κομιτατζήδες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, αφού πήραν το σύνθημα με φωτοβολίδα από το Νταούλι στις 3 μ.μ., άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα, αμφίστομους πελέκεις και ξιφολόγχες και να πυρπολούν τα αρχοντικά με ειδική εμπρηστική σκόνη. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων˙ μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους. Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει τους αιμοδιψείς επιδρομείς από το φρικιαστικό έργο της ομαδικής σφαγής και πυρπολήσεως, ούτε και ο παπα-Γιώργης Μήτρας που με το σταυρό στο χέρι εκτελείται ως νεομάρτυρας και κατακρεουργείται. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους διακόσια ογδόντα (280) αθώα θύματα, που κλείνουν τον ευρύ κατάλογο των νεκρών της Επιχείρησης Maigewitter (Μαγιάτικη καταιγίδα) τον Απρίλη του 1944.

Στο μεταίχμιο της δίωρης προθεσμίας είχαν στήσει στον τοίχο επτά (7) γυναίκες και τη στιγμή που το αυτόματο ετοιμαζόταν να κροταλίσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γύρω στις 5 μ.μ., είχε ανάψει πάνω από την άμοιρη Κλεισούρα η φωτοβολίδα που σήμανε τη λήξη της ανείπωτης ανθρωποθυσίας και στάθηκε η σωτηρία των επτά γυναικών, που από τη μνήμη και την ψυχή τους δεν θα σβήσει ποτέ η εικόνα του Γερμανού των Ες-Ες με το κόκκινο απ’ το αίμα αδιάβροχο, αλλά και της νεκρής μάνας με το παιδί της στην αγκαλιά. Ο σφαγέας της Κλεισούρας συνταγματάρχης Karl Schümers (Καρλ Σύμερς), διοικητής του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες Ες, χαρακτηρίζεται ως άτεγκτος και άκαμπτος χαρακτήρας και η ωμότητα στη συμπεριφορά του οφείλεται στην πεποίθησή του ότι ο ελληνικός πληθυσμός περιέθαλπε και υποστήριζε τους αντάρτες και ως εκ τούτου γι’ αυτόν ήταν όλοι συνένοχοι στην αντίστασή τους κατά του Άξονα. Οι αντιανταρτικές επιχειρήσεις έπρεπε να προσφέρουν «τρόμον αντί τρόμου», έτσι ώστε ο άμαχος πληθυσμός να φοβηθεί τελικά περισσότερο τις γερμανικές δυνάμεις παρά τις συμμορίες. Η απάνθρωπη συμπεριφορά του Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) είχε σαν αποτέλεσμα ο πολιτικός εντεταλμένος του Γ΄ Ράιχ στα Βαλκάνια Herman Neubacher (Χέρμαν Νοϋμπάχερ) να ονομάσει την επιχείρηση στην Κλεισούρα «λουτρό αίματος» και να επισημάνει με οργή πως οι φρικαλεότητες που διεπράχθησαν παρέβαιναν τις πάγιες διαταγές περί αντιποίνων. Όσα όμως υποστήριξε ο Νοϋμπάχερ τα απέρριψε ως αβάσιμα ο Στρατιωτικός Διοικητής Θεσσαλονίκης – Αιγαίου, ενθαρρύνοντας έτσι τον Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) να επαναλάβει με τους αιμοσταγείς άνδρες του λίγο αργότερα και στο Δίστομο παρόμοιες σφαγές αμάχων.

Η μοίρα όμως του επιφύλασσε οικτρό τέλος, όταν το αυτοκίνητό του πάτησε νάρκη λίγο έξω από την Άρτα στις 18 Αυγούστου 1944. Τις επόμενες μέρες οι κάτοικοι των γύρω περιοχών με τρόμο θα βλέπουν την πανέμορφη Κλεισούρα να καίγεται, τη φωτιά να συμπληρώνει το έργο της καταστροφής και να φωτίζει τις νύχτες της σκλαβιάς. Όσοι είχαν καταφύγει στα δάση επιστρέφοντας το επόμενο πρωί δεν βρίσκουν τίποτε άλλο παρά μόνο ερείπια και νεκρούς. Άλλοι αγκάλιαζαν τα πτώματα των οικείων τους και άλλοι μάταια αναζητούσαν τους καμένους. Η Κλεισούρα είχε μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο αφού το κοιμητήριο του χωριού δεν επαρκούσε για να ταφούν τα διακόσια ογδόντα (280) θύματα, που θάβονταν στις αυλές των εκκλησιών και των σπιτιών και στις πλαγιές του βουνού. Ο φοβερός ναζιστικός Ηρώδης είχε χορτάσει εκείνη τη μέρα από ελληνικό αίμα και ερείπια, μεταξύ των οποίων και το ημιγυμνάσιο, η αστική σχολή, το νέο δημοτικό σχολείο (που είχε ιδρυθεί το 1919) και η μεγάλη βιβλιοθήκη τους. Ήταν παραμονές Μεγάλης Εβδομάδας και η πολύπαθη Κλεισούρα σήκωσε μαζί με τον Εσταυρωμένο τον σταυρό της και ανήλθε στον Εθνικό Γολγοθά του μαρτυρίου της για να διδάξει και να δείξει στους ελεύθερους λαούς τον δρόμο της αυτοθυσίας, της αρετής και της ελευθερίας. Τις επόμενες ημέρες οι θρήνοι και οι κοπετοί της Θεοτόκου για το Μονογενή της συνοδεύονται από το κλάμα και τις κραυγές απόγνωσης των κατοίκων, που αντηχούν στα γύρω φαράγγια και στα δάση επαναλαμβάνοντας το μακρόσυρτο μοιρολόγι για τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ο λαός θέλοντας να χαρακτηρίσει το ολοκαύτωμα αυτό δίκαια το ονόμασε σφαγή, γιατί έτσι μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί ο τρόπος με τον οποίο διαπράχθηκε. Το γεγονός αυτό δεν πέρασε στην ιστορία, είναι ακόμη ζωντανό στη μνήμη των πιο ηλικιωμένων, στη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τις οικογένειές τους και φέρουν έκτοτε αιώνιο το πένθος. Η πολιτεία αναγνωρίζοντας το μέγεθος της προσφοράς της Κλεισούρας, της απένειμε τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξης και πριν λίγα χρόνια μετονόμασε την Κοινότητα σε Δήμο για ιστορικούς λόγους, ενώ ο Σύλλογος των Απανταχού Κλεισουριέων «Ο Άγιος Μάρκος» τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων εκείνων ανήγειρε μνημείο, πάνω στο οποίο ο γλύπτης απαθανάτισε τη στιγμή της δολοφονίας των γυναικόπαιδων και στις τρεις πλευρές χαράχτηκαν τα ονόματά τους.

Το μνημείο αυτό στεφανώνουν κάθε χρόνο με άνθη οι Κλεισουριώτες στην επέτειο εκείνου του ολοκαυτώματος. Οι ζωές που χάθηκαν όμως δεν πήγαν χαμένες˙ η θυσία τους, θυσία απλών ανθρώπων, δεν ήταν μάταιη. Βοήθησαν τον αγώνα για τη λευτεριά, αφού όπλισαν με θάρρος και αυταπάρνηση τους πατριώτες αγωνιστές στις τάξεις της αντίστασης και συνετέλεσαν στην γρήγορη ήττα του φασισμού. Είναι αλήθεια πολύ βαρύ το τίμημα της Λευτεριάς και η πατρίδα μας τον καιρό εκείνο το πλήρωσε με εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και οι διακόσιες ογδόντα (280) αθώες ψυχές που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας στην αρχόντισσα της Δυτικής Μακεδονίας, την Κλεισούρα. Από τα βάθη της ψυχής μας ανεβαίνει στα χείλη η υπόσχεση προς τους οικτρά σφαγιασθέντες Κλεισουριώτες ότι δεν θα λησμονήσουμε ποτέ τη θυσία τους και ότι θα δώσουμε νέα ζωή από την τέφρα των οστών τους. Αθάνατοι νεκροί αιωνία σας η μνήμη.